Van zeilschip naar strandstoel

De komkommertijd is weer voorbij. Ik heb genoten van deze zomer. Zo nu en dan onder de notenboom, zittend op de koele aarde en lekker rondkijkend naar wat is. De warmte van de zon raakt mijn gezicht. Een briesje wind neemt alles mee wat losgelaten mag worden. Wachten wat komt. En het kwam. Op een rommelmarkt viel mijn oog op deze drie oude strandstoelen. De stof was versleten, maar ineens viel me te binnen dat het oude zeildoek van de Madraque heel geschikt is om ze opnieuw mee te bekleden. Zo hebben we er intussen al heerlijk in liggen dromen. Dromen over de zeilen die spelen met de wind en het water. Wonderschoon! Nu rest nog het wachten op wat de cursisten er van hebben gemaakt.
WP_20170821_16_24_06_Pro

Komkommertijd

Vorig jaar bij de open dag hadden we verschillende activiteiten. Zo had Astrid een oud zeil van hun klipper de Madraque meegenomen, dat door allemaal bezoekers met verf is bespoten tot een prachtig kleurrijk geheel (foto Hans Flaman).
Selectie-1010980
Daarna is het idee geboren om iets met dit kleurrijke zeil te gaan doen. Na de laatste naailes voor de zomerstop heeft iedereen een stuk uit het zeil geknipt om daar iets moois van te gaan maken.
WP_20170524_21_50_12_Pro
Ik ben heel nieuwsgierig naar wat het gaat worden. Na de vakantie zullen we het weten. Ik hou jullie op de hoogte. Zo, en nu is het komkommertijd en ga ik onder de boom zitten. Daarbij dacht ik aan dit gedichtje van Fetze Pijlman:
‘Onder de bomen,
Vrienden zijn het, bomen
Die gesprekken met je voeren,
je gedachten laten gaan
als hun bladeren
het licht laten schommelen.
Het zijn je vrienden, bomen
Hun schaduw leggen ze
als een arm om je heen
als je alleen wilt zijn en niet alleen wilt zijn’

Ik wens jullie een mooie zomer toe, met veel zon en heel veel bomen.

Schommelen is een feest voor jong en oud

WP_20170519_18_24_13_Pro
Schommelen is leuk en ontspannend. Je waant je toch even in de lucht en hebt het gevoel dat je zo vrij als een vogel bent. Schommelen is een vorm van meditatie. Door het ritme van het schommelen kun je de eenvoud van het moment waarderen en als je om je heen en naar de lucht kijkt, besef je hoe klein je bent in het grote heelal. Schommelen is goed voor de ontwikkeling van kinderen, zo las ik in een artikel van Jami Murduck. Ze is playground professional op een vrije school. Schommelen helpt onze hersenen om zintuigelijke informatie te verwerken. Doordat kinderen de heen en weergaande beweging maken wordt het evenwichtsorgaan beter ontwikkeld. Hierdoor zijn we als kind en volwassene beter in staat om ons lichaam te coördineren. Hier heb je iedere dag profijt van bij gewone dagelijkse handelingen als schrijven, knippen en snijden. Ook worden onze benen, armen en romp sterker door de bewegingen van een schommel. Bij het lezen van dit fascinerende artikel kwam ik op het idee om een schommel te maken voor de allerkleinsten. De schommel moet veilig, lekker zacht, vrolijk en praktisch zijn. Deze is gemaakt van restjes canvas, een stok die er nog lag en nylonkoord. Je kunt deze schommel zowel binnen als buiten ophangen. Ook makkelijk mee te nemen op vakantie.
WP_20170516_16_29_00_Pro

De sarideken

Deze deken is in Bangladesh gemaakt door een vrouw die er ongeveer vijf dagen aan heeft gewerkt. Het zijn gerecyclede sari’s die met een rijgsteek met de hand op elkaar worden genaaid. Dit type borduurwerk komt behalve uit Bangladesh, ook uit Bengalen in India en wordt kantha genoemd. Deze kantha producten worden gemaakt door een organisatie die eerlijk werk regelt voor de betrokken vrouwen die hierdoor in hun eigen levensonderhoud en dat van hun gezin kunnen voorzien. Daardoor lopen ze bijvoorbeeld niet het risico om slachtoffer te worden van mensenhandel.
IMG-20170507-WA0002
Sinds kort ben ik in het bezit van zo’n prachtige sarideken. Hij ligt in mijn leesstoel en het is net of je lichaam wordt gemasseerd door de vrouwenhanden die de deken hebben gemaakt. Lekker zacht en warm. De sarideken is te koop bij www.tulsicrafts.nl Ze maken zulke mooie dingen!
IMG-20170507-WA0009
Motto: ‘Je kunt pas iets mooi vinden of ervan genieten als jijzelf de verbinding maakt: de draad door het leven’

Honderdste lapje

IMG-20170410-WA0006
Vandaag is het 100e lapje aangenaaid. Het is een sits lapje geworden. Een herinnering aan de tentoonstelling “Sits katoen in bloei” in het Fries Museum. Sits is oorspronkelijk een handbeschilderde, geglansde fijn-katoen uit India. Het maken van sits is een tijdrovende techniek waarbij chemische middelen worden gebruikt om plantaardige kleurstoffen aan de katoenvezels te binden. De stof wordt daardoor soepel, veelkleurig en was- en kleurecht.
IMG-20170410-WA0005
De VOC heeft deze veelkleurige, gebloemde sitsen stoffen in de zeventiende eeuw meegenomen naar Nederland. In Friesland is sits vooral in Hindelopen belangrijk in de streekdracht geworden. Dit ook om praktische redenen, want sits is veel gemakkelijker te bewaren dan wol en zijde. Sits is nauwelijks vatbaar voor ongedierte en zorgvuldig bewaard blijft het heel lang goed. Het is een prachtige tentoonstelling in het Fries Museum, met de meest bijzondere sitsen uit de collectie en door de samenwerking met het project Textiel Factorij. In dat project zoeken Nederlandse kunstenaars, samen met ambachtslieden uit India, naar nieuwe vormen en producten. Deze zeer inspirerende tentoonstelling is een echte aanrader.
IMG-20170410-WA0002

De duif

IMG-20170311-WA0019
Lopend door het bos zag ik een duif, heel hoog in de boom op een tak. De tak zwiepte heen en weer in de wind maar hij bleef gewoon zitten, om zich heen kijkend en meebewegend met de wind. Wat een mooi beeld dacht ik. Gewoon meebewegen met wat er is. Zo is mijn duiven-vitrage ontstaan voor in de pipowagen. Ik had nog een stuk oude vitrage uit mijn ouderlijk huis. Een duif getekend, uit oud kant geknipt en op de vitrage vastgenaaid. Daarna de achterkant weggeknipt en poten erop geborduurd. De duifjes blijven meebewegen, waar we ook heen gaan!
IMG-20170311-WA0017

Lievelingsverhaal

Dat gaan we vertellen in de vakantie aan familie, vriendjes en vriendinnetjes. Leuk is om samen met de kinderen zelf de poppetjes te maken met verschillende personages. Deze zijn gemaakt van oude pollepels uit de kringloop, wat restjes stof, wol, knoopjes, lijm en een viltstift. Heel eenvoudig, het kost bijna niets en je hebt een fantastische middag. Mijn verhaal gaat over Meneer Geluk die woont in een klein, stil dorpje midden in de woestijn. Op een dag besluit hij iets aan de stilte te doen en hij plant een zaadje. De dorpsbewoners zeggen: ‘Een zaadje groeit hier in de woestijn toch niet? En een zaadje maakt toch ook geen geluid?’ Maar meneer Geluk met zijn mooie gele haar is vastbesloten en zorgt goed voor het zaadje. Uit het zaadje komt een prachtige bloem. De bloem trekt de meest bijzondere vogels aan en deze vogels zorgen voor het mooiste concert dat de bewoners ooit hoorden.
WP_20170217_15_47_41_Pro

Het weggevertje is er uit

Wat een belangstelling deze keer voor het weggevertje. De tombola zat vol met lootjes en Clemence Braaksma is de gelukkige geworden. Hartelijk gefeliciteerd! Geef vlug je adres door, dan stuur ik het vandaag naar je toe en kun je het vest morgen aantrekken. Dat je de kleuren van de stof in de natuur terug vindt, bewijst de foto met de bladeren die ik vanochtend tegenkwam bij mijn dagelijkse wandeling over ons erf. En verder, iedereen bedankt voor het meedoen en tot het volgende weggevertje.
WP_20161206_12_33_52_Pro

Warme trui- en vestendag 10 februari

WP_20170203_14_50_12_Pro
Trui en vest staan op deze dag symbool voor wat we zelf kunnen doen om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen. Dat is hard nodig en dus gaan we er ook iets aan doen. Als we met z’n allen de thermostaat een graadje lager zetten, dan besparen we al heel veel energie en vermindert de CO2 uitstoot met zes procent. Mijn advies: zet allemaal op 10 februari de thermostaat naar beneden en trek je favoriete trui of vest aan. Met warme chocolademelk er bij wordt het een hele gezellige, warme dag. Ik doe mee en omdat het zo hard nodig is, geef ik dit warme vest-jasje weg. Omdat het mijn favoriete model is, heb ik er opnieuw één van gemaakt (circa maat 40). Het is van een tweedehands, geweven ruitstof uit Denemarken die ik van een stoffen-vrouwtje bij ons in de buurt heb gekocht. Zij ging vaak naar familie in Denemarken en ging daar dan de kringloop- en Rode Kruis winkels langs, zo vertelde ze. Wil je dit speciaal voor jou gemaakte warme vest-jasje aan op vrijdag 10 februari? Dan kun je mee loten door mij te mailen. Ik gooi je in de tombola en woensdag horen jullie wie de gelukkige is geworden en stuur ik het voor 10 februari op.

Ode aan beppe haar oude handnaaimachine

WP_20170117_15_16_25_Pro
Mijn beppe haar uitspraak was altijd: ‘elke dag een draadje is een hemdsmouw in het jaar’. Ik hoor het haar nog zeggen. Het inspireerde me om een nieuw project voor 2017 te starten. Op 1 januari ben ik begonnen om elke dag uit een restje oude stof een vierkantje te knippen om ze daarna aan elkaar te naaien. Aan het eind van het jaar heb je dan een lappendeken van 365 lapjes. Ik heb deze naaimachine van mijn beppe geërfd. Ik zie haar nog zitten achter haar naaimachine op de keukentafel. Ze naaide haar eigen jurken, grote knuffelberen voor ons (ja, hij is er nog steeds) en niet te vergeten, al haar verstelwerk. En dat allemaal op dit eenvoudige naaimachientje. Hij doet het nog prima en het leek me leuk om op deze manier de lapjes aan elkaar te naaien. Al draaiend aan het wiel denk ik aan haar. Zo relaxt en stil, je hoort alleen de naald door het lapje stikken.
WP_20170117_15_15_03_Pro